500 gram champignons middelgroot 1 volle eetlepel witte basterd suiker 2 dl witte wijn azijn 2 dl La Trappe Isid`or 1 eetlepel gehakte bieslook Bereidingswijze De champignons schoon borstelen en in vieren snijden. Voeg alle ingrediënten toe aan de champignons en laat deze op een middelgroot vuur zacht koken. Kook al het vocht weg. Laat de champignons iets afkoelen en dan een weinig zeezout en vers gesneden bieslook toevoegen. Verdeel de champignons over de jachtschotel La Trappe Isid`or. De champignons zijn ook zeer geschikt om in diverse wild salades te gebruiken. Recept van: Kookstudio Herman Maessen, Reuver

500 gram champignons middelgroot 1 volle eetlepel witte basterd suiker 2 dl witte wijn azijn 2 dl La Trappe Isid`or 1 eetlepel gehakte bieslook Handig voor in de keuken! De Smulweb Agenda 2014. Met elke week een lekker recept Lees meer » Bereidingswijze De champignons schoon borstelen en in vieren snijden. Voeg alle ingrediënten toe aan de champignons en laat deze op een middelgroot vuur zacht koken. Kook al het vocht weg. Laat de champignons iets afkoelen en dan een weinig zeezout en vers gesneden bieslook toevoegen. Verdeel de champignons over de jachtschotel La Trappe Isid`or. De champignons zijn ook zeer geschikt om in diverse wild salades te gebruiken. Recept van: Kookstudio Herman Maessen, Reuver

voor 4 personen (1) Frangelico hazelnootlikeur (2) Gebrande hazelnootsiroop (Coffee Company) of anders DE hazelnootsiroop (3) Witte chocolademousse, van het merk Herman (tot voor kort te koop per liter bij de VOMAR, misschien komt het terug als we er allemaal om vragen!) of anders huismerk eenpersoonsporties bij de JUMBO. Of zelfgemaakt natuurlijk (zie elders op deze site) (4) Stukjes hazelnoot, vers gebrand 4x Smult + 24-delige BK bestekset Nu voor € 39,95 (normaal 117,70) Bestel nu » Hulpmiddelen Koekenpannetje, verder niets als je de chocolademousse kant en klaar koopt. Maak je de mousse zelf, kijk dan ook voor de hulpmiddelen bij een recept voor witte chocolademousse. Voorbereiding Koop of maak witte chocolademousse. Breek de hazelnootjes in stukjes. Heb je geen vers gebrande hazelnootjes, rooster ze dan even in de koekenpan. Bereidingswijze Zie voorbereiding en serveertips en, als je de mousse zelf wilt maken, een recept voor witte chocolademousse. Serveertips Schep de mousse in eenpersoons schaaltjes. Giet de likeur en/of siroop er over. Garneer met de stukjes hazelnoot en met een ministroopwafeltje.

Ik neem geen ijsje voor je mee is net zo gemeen als alleen een appeltaart opeten terwijl er zestien mensen zin in appels hebben... (Uit: Geen ijsje, Herman Van Veen) Nope, nog niet veel ijsrecepten om aan de 'grote' klok te hangen. Oeps, ben ik dan even gemeen als Herman? Nu ja, om het kokos- lychee -ijs (foto hierboven) dat ik van de week maakte zou ik nochtans niet verlegen moeten zijn... Jammer genoeg schreef ik de hoeveelheden niet op die ik in het recept gebruikte maar als ik het goed heb ging er 200 ml kokosroom, 200 ml rijstroom (sojaroom zal waarschijnlijk nog een beter resultaat geven maar met Lanke zijn soja-allergie kon ik niet anders dan rijstroom gebruiken) , 2 el lycheesap, 2 el citroensap, zest van 1 citroen en 4 lychees (uit blik) in de blender. Nachtje in de ijskast en nadien 40 minuten in de ijsmachine. Opdienen deed ik met de overige lychees, gebruinde kokosschilfers en een ietsiepietsie suiker/zest/citroensap mengeling. 't Was echt lekker. Ik ben nu eenmaal gek van alles met citroen en kokos lust ik ook graag. Kon bijna niet tegenvallen. Ik vond het ijs wel niet romig genoeg maar dat komt denk ik door het gebruik van de rijstroom. Een volgende keer wil ik het zeker eens met sojaslagroom proberen. Eerder maakte ik nog een paar andere ijsrecepten: Het banaan-amandelchoco-ijs (2 bananen, 50 gr suiker, 100 ml rijstroom, 250 ml amandelchocomelk, 1 el cacao, 2 gr agar-agar) was niet slecht maar kan beter. Het vanille-ijs ( amandelmelk, rijst- en amandelroom, vanillepoeder, agave, vegabin) was volledig mislukt. Vermoedelijk heb ik bij het koken per ongeluk teveel bindmiddel gebruikt. Meteen toen het uit de pot kwam zag ik al dat er iets mis was. Bah, 't leek wel behangerslijm maar 'k gaf het toch 't voordeel van de twijfel en kieperde het 24 uur later goed gekoeld in de ijsmachine. Jammer genoeg belandde de hele rimram vanmiddag in de vuilnisbak. Niet te vreten. Dit recept voor 'vanille-ijs' met de cashewnoten lukte maar 'k vind het zelf niet meteen super van smaak. Kan gebeuren natuurlijk als je een verkeerde soort (moeten de rauwe zijn) noten gebruikt. Nee, op deze manier de naam vanille-ijs niet waardig. Volgende keer beter. Met een grote toef sojaslagroom en wat chocoladeschilfers was het best te eten hoor. Zelfs wat mokka-achtig van smaak. Vegan ijs maken lukt wel maar het ook nog sojavrij en toch romig krijgen is nóg een ander paar mouwen. En zo blijft ne mens bezig hé. :-) Wordt weer vervolgd dus...

Aangezien ik dol ben op alles wat in het water leeft en er nergens in Nederland zoveel aanvoer is van al die zilte zaligheden dan in Zeeland, heb ik er 35 jaar geleden voor gekozen om naar deze prachtige provincie te verhuizen. Nee, dat is een grapje. Het was een stukje huisvesting, een beetje meer inkomen en een heleboel liefde dat me hier toe bracht. Amore’s gelukzalige vonkenregen is in de loop der jaren een beetje verbleekt misschien, maar mijn warme genegenheid voor allerhande heerlijkheden die de zee ons geeft, heeft nog niets aan kracht ingeboet. Zeebaars. Tarbot. Mosselen. St. Jacobsschelpen. Garnalen. Je mag me er voor wakker maken. Opgewekt zal ik vork en mes ter hand nemen, want een vers visje smaakt me altijd. Oók in het holst van de nacht. Vandaag was het weer de hoogste tijd om in te slaan. En als ik dat doe, dan is er voor mij maar één adres in heel Zeeland: vishandel van As Zeeland in Yerseke. Met het azuurblauw van zuiver Oosterscheldewater in de achtertuin van deze onderneming, spreekt het haast vanzelf dat er dagelijks aanvoer is van kraakverse vis. De kwaliteit van vis wordt voor het overgrote deel bepaald door zijn mate versheid. Daar heb ik bij Van As nog nooit iets te klagen over gehad. Ik moet even zoeken naar de nieuwe ingang aan de Korringaweg 33, want Arie en Maddy Schot hebben hun zaak recentelijk volledig gerestyled. Vitrines, toonbanken, bakapparatuur, wanden, alles is spiksplinternieuw en blinkt me tegemoet. Blikvanger is de grote, ronde koelvitrine met daarin uitgestald alle mogelijke soorten verse vis: roodbaars, zalm, dorade, rogvleugel, sliptong en nog veel meer. Ook de uitstekende kwaliteit schaal- en schelpdieren zijn, zoals vanouds, volop aanwezig. Mandjes platte oesters (0000) gaan hier vlot over de toonbank. Maddy toont me enthousiast het vernieuwde homarium, waaruit een keuze te maken valt uit de diverse groottes (levende) kreeft. Op dit moment (begin mei-half juli) zijn het louter Oosterscheldekreeften die verkocht worden; volgens kenners de allerlekkerste die bestaan. Bij het aanzicht van zoveel voortreffelijk kreeftenvlees, spreek ik mezelf vermanend toe: dit jaar moet ik toch echt al mijn angst voor het zelf bereiden van dit exclusieve schaaldier opzij zetten en er gewoon stoutmoedig aan beginnen. Overigens wordt er buiten het seizoen plaats gemaakt voor de Canadese kreeft. “We hebben zo’n uitgebreid assortiment omdat we veel aan de horeca leveren”, vertelt Arie Schot me desgevraagd. “Daar zitten ook veel sterrenrestaurants tussen en die wensen vanzelfsprekend topkwaliteit geleverd te krijgen. Er wordt veel naar lijn- of haakgevangen vis gevraagd, dus lever ik dat. En we proberen ook zo veel mogelijk wildvangst aan te bieden. Kijk, die kleine tarbot, de kabeljauw en schol is allemaal wildvangst.” Hij wijst me de vis aan in de overvolle vitrine. Op mijn vraag met welke restaurants precies samengewerkt wordt, volgt een bescheiden gemompel. Niettemin versta ik klinkende namen als La Trinité (Sluis), Pure C (Cadzand-Bad), Hof van Cleve (Kruishoutem België) en jawel, de recent verschenen ster aan Sergio Herman’s firmament: The Jane in Antwerpen! Als ik mijn enthousiasme hierover laat blijken, wimpelt Arie dit af met een schouderophalen. "Waar het om gaat is de vis," zegt hij achteloos, "die moet goed zijn. En vers. Met onze geconditioneerde eigen moderne bestelauto's leveren wij alles op locatie volgens alle strenge richtlijnen om de kwaliteit van onze producten te waarborgen." Sinds kort heeft het hardwerkende echtpaar ook zelf een kok in de arm genomen. Deze verzorgt allerhande traiteurproducten. Ik zie aanlokkelijke hapjes zoals zalmvlinders met spinazie en hartige taarten, maar ook kant-en-klaarmaaltijden als visbami en tagliatella met garnalen. Tevens zijn er elke dag vers bereide salades voorradig. Met ingrediënten als tonijn, zalm of krab vormen zij een levensgroot verschil in smaak met de vergelijkbare producten uit de supermarkt! Intussen heb ik mijn wensen kenbaar gemaakt: zalmstaarten, paling en wilde tarbotjes. En wat dan zo fijn is dat de minder aangename werkzaamheden als fileren, ontgraten, ontschubben, portioneren of sealen met alle soorten van genoegen voor de klant worden uitgevoerd. Het gekochte kan zó in de pan of in de diepvries. Omdat het rond lunchtijd is, nemen de Man en ik even rustig de tijd om een vers gebakken lekkerbekje te verschalken. “Niks heek hier, maar échte kabeljauw”, fluistert Arie ons in het voorbijgaan toe. “Dat is wel te proeven, hoor! Zo heerlijk mals als ze zijn”, roepen Man en ik in koor. En dan meen ik toch echt een weliswaar verstolen, maar trots glimlachje te bespeuren op het gezicht van deze gedreven ondernemer. N.B. Ik word niet gesponsord om dit artikel te publiceren. Bovendien heb ik geen enkele commerciële connectie met vishandel Van As Zeeland. Ik schrijf slechts over zaken die mij persoonlijk in beroering brengen.

Nog bedankt! Wie kent het niet? De vriendschap cake ook wel Herman genoemd. Wat is het idee er achter, een vriend, vriendin, familielid of tja iemand anders. Maakt een desemstarter (Herman) dat duurt ongeveer 10 dagen. Voeden, zorgen en roeren! Deze starter deel je dan in drieën, 1 voor je cake, 1 voor een nieuwe starter en 1 om weg te geven. Wat sociaal ;) was vroeger de normaalste zaak van de wereld. Net zoals mijn vorige blog over ciabatta, de biga is ook een desemstarter. Deze deel je dan met familie en dorp bewoners. Zo heeft ieder zijn aandeel en zal de starter blijven leven. Nou was ik de gelukkige, een Herman voor mij #bloos Mijn vriendin heeft een vriendschap cake gebakken. En voor mij een 1/3 deel Herman, maar ik ben geen zoetekauw.... nou dan heb je met deze cake mooi pech! Herman ruikt zuur en fris, iets van azijn en appeltjes fris. Maar ik wil er dus proberen een brood van te bakken. Een zuurdesem brood dus. Geen idee of het lukt, Herman houd nogal van suiker namelijk en een zoet brood zit ik niet op te wachten. Volgens mij heeft niemand dit eerder geprobeerd, of nooit met de rest van de wereld gedeeld. Op internet kan ik niet zo snel iets vinden alleen de cake versie. Maar ook daar zijn de variaties niet breed. Wat gebruiken we: 330 gram Herman 500 gram Patent Bloem 150 ml Water 7 gram Zout 30 gram Boter Het is nu niet anders als een ander deeg zetten, wel gebruik ik een stuk minder water omdat Herman ook nog vloeibaar is. Lauw water met de boter en het zout. Bloem erbij. En dan kunnen we gaan kneden met de hand of machine. Herman erbij. Nu kneden we ongeveer voor 20 minuten tot we een soepel deeg hebben. Dit hebben we ongeveer na 20 minuten kneden. Nog even met de hand al is het alleen voor het gevoel. Opbollen tot een grote bol. Mooi strak en alle naden onderop de bol proberen te krijgen. Kan nu op een bakplaat. Ik snij nog een kruis in de bovenkant. Bestrooien met bloem tegen het plakken. En afdekken met een theedoek of verhoudfolie. En nu minimaal 6 uur rijzen. Haha wil je dit bij je soep? Niet pas in de middag beginnen :) Na een uur rijzen. Na 3 uur rijzen. En na 6 uur rijzen ongeveer 4x zo groot geworden. De oven kan op 225'c en dan bakken we hem ongeveer 25 minuten. Wow wat een lucht in huis, een combinatie van brioche en yoghurt. En hij is groot geworden. Na een uur afkoelen is het tijd geworden om te proeven. Ver weg proef je nog een zoetje maar niet storend, Fris in de neus heel aangenaam. Ik ga hier eens een dikke laag boerenroomboter opsmeren! Take care and share. Wil je zelf aan een Herman beginnen? Hou dan deze blog in de gaten BUITEN. Hier staat binnenkort een compleet verslag, maar kan je niet wachten dan heb je misschien hier wat aan. Hermancake Herman is al jaren bekend en komt, volgens zeggen, oorspronkelijk uit Amerika, alwaar de Amish hem al maakten uit liefde voor de ontvanger. Als je een Herman krijgt, is dat een teken van liefde, vriendschap en vertrouwen. Als je goed voor Herman zorgt, heb je de lekkerste lekkernij die je maar kunt bedenken. Krijg je er alsmaar geen? Start dan zelf je Herman en geef hem door! Let er wel op, dat je Herman altijd in een glazen schaal maakt en met een houten lepel werkt. Plastic is een goede tweede optie, maar METAAL is uit den boze, daar wordt Herman niet blij van! Dit is het cake recept voor een Herman (en als je hem gekregen hebt, start je bij dag 2): 100 gram suiker 250 ml warm water 1 zakje gist van 7 gram 225 gram bloem een glazen schaal een houten lepel Los de suiker op in een half kopje van het warme water. Strooi de gist erbij en laat dit 10 minuten staan. Roer de rest van het water erbij, evenals de bloem. Klop dit met de lepel tot een mooi glad beslag en dek het af met een vochtige theedoek. Laat dit rusten op kamertemperatuur tot de volgende dag. Hoe wil Herman gevoed worden? Je moet Herman goed verzorgen. Zet hem nooit in de koelkast, maar zorg dat hij warmte krijgt. Dek Herman niet af, zodat hij kan ademen - een theedoek eroverheen leggen mag wel. Hij zal flink groeien, dus zorg dat je Herman bewaart in een ruime schaal (niet van metaal!). dag 1 Vandaag heb je Herman gekregen (of gemaakt) en wil hij wennen aan zijn nieuwe omgeving en een beetje uitrusten voor het groeien dag 2 en 3 Roer Herman een paar keer per dag goed door, dat vindt hij fijn. dag 4 Herman heeft honger gekregen, geef hem daarom het volgende te eten: 250 ml melk 200 gr suiker 125 gr bloem dag 5 t/m 8 Roer Herman een paar keer per dag goed door, daar houdt hij van. dag 9 Herman heeft weer honger en wil het volgende eten: 250 ml melk 200 gr suiker 125 gr bloem Dit is het moment dat Herman verdeeld gaat worden over 3 bakjes. Bakje 1 geef je aan een vriend(in) of familielid die je graag het genoegen van Herman gunt. Bakje 2 wordt je volgende Herman (ga verder bij dag 2), maar je mag bakje 2 ook aan een vriend(in) of familielid geven. Bakje 3 gebruik je om door te gaan naar dag 10. dag 10 Vandaag heeft Herman enorme honger en daarom verwen je hem met een feestmaal: 250 gr bloem 200 gr suiker 200 gr noten en/of rozijnen 150 ml olie 2 eieren 2 theelepels bakpoeder 2 theelepels kaneel 1 theelepel zout 1 appel in stukjes Oven voorverwarmen tot 170 °C. Vet de bakvorm in en bestrooi het blik met suiker Doe het deeg in een springvorm of cakeblik Bak de cake in 60 tot 75 minuten gaar

Bijna vanzelf komen er wat vage associaties met een huwelijksvoltrekking bovendrijven, als we die woensdag om 12.30 uur de auto parkeren op het Groen Kwartier te Antwerpen. Een lichte spanning, in combinatie met een zekere ademloosheid maakt zich van me meester als we het plein oversteken. Alles dwingt je ertoe je pas te vertragen als je de monumentale kapel van het voormalige Militair Hospitaal nadert. Eenmaal binnen blijken inderdaad alle elementen voor een indrukwekkende trouwlocatie voorhanden: een leistenen trapje, prachtig gebrandschilderde ramen, een authentieke tegeltjesvloer en hoge gewelven. Hiermee houdt dan ook meteen elke gelijkenis met een op handen zijnde huwelijksverbintenis op. Ik bevind me namelijk in het recent geopende restaurant van Sergio Herman en Nick Bril: The Jane . Na een ingrijpende restauratie is de kapel getransformeerd naar een smaakvolle locatie waar gegeten kan worden. En jullie begrijpen: bij namen als Sergio Herman en Nick Bril is de uitdrukking “waar gegeten kan worden” een understatement van de eerste orde. We worden vriendelijk welkom geheten en naar onze tafel geleid. Een fijne, ruime tafel met prettig zittende leren banken aan de muurzijde, inclusief kussentjes, en comfortabele stoelen aan de andere zijde. Vrijwel meteen verschijnt er brood en olie op tafel. Brood van het Vlaamsch Broodhuys hier, altijd goed wat mij betreft. Nog vóór ik alles uitgebreid bekeken heb (ik ben verzot op gebouwen met een “ziel”) wordt er een schaaltje met een appetizer op tafel gezet. Het is een crème gemaakt van een 18 maanden oude Roeselaarse brokkelkaas. Erbij wat tuinkers en een grissini. Genietend van dit fijne startertje, kijk ik nog wat rond. Ik zie dat de bediening perfect op elkaar is ingespeeld en ook in de keuken (waar zich eens het altaar bevond) werkt de brigade rustig naast elkaar door. Dat is knap, want het lijkt me een ietwat beperkte ruimte. Maar kennelijk weet iedereen zijn plaats. Ook Sergio zelf is vandaag aanwezig. Omdat Man en ik er niet weg van zijn om veel alcohol te nuttigen zo vroeg in de middag, kiezen we ervoor om bij onze voorgerechten elk een bescheiden glas van de bij het eerste gerecht aanbevolen wijn te drinken. Gewoon, om toch de smaakcombinatie te ervaren. Voor mij een biologisch-dynamische Chablis, Chateau de Beru 2011. Manlief kiest de Riesling Dry 2013 uit de VS, Anthony Road Finker Lakes AVA. Ik heb er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar deze wijn is uitzonderlijk licht van toon. Beide wijnen zijn prima, maar wel een paar graadjes te koud naar mijn zin. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de temperatuur van wijn altijd erg persoonlijk is. Door de meer dan correcte bediening wordt ons het principe van de lunch bij The Jane uitgelegd. Ze kennen hier 3, 5 of 7 voorgerechten. Wij kiezen voor 5. Mooi ertussenin. Omdat niet alles tot in detail omschreven staat op de menukaart, wordt er gevraagd of er nog producten zijn die we absoluut niet wensen te eten. Ik geef aan dat wild en rood vlees geen favorieten van me zijn en daar wordt, zo blijkt later, keurig rekening mee gehouden. Niet lang erna verschijnen drie amuses in grappig, gedeukt aardewerk, speciaal vervaardigd voor The Jane. In het bekertje een vitamineshot van ananas, groene appel, venkel, wortel en basilicum. Een lekker fris gerechtje. In een ander schaaltje tzatziki, komkommer, yoghurt en zwarte olijf, gecombineerd met een stukje geroosterd brood met aïoli. Het derde schaaltje bevat gefrituurde falafel met hummus, tzazuka en feta kaas. Stuk voor stuk delicate hapjes die fijn weg eten. De gefrituurde falafel heeft bijna de structuur van vlees gekregen en lijkt daardoor, hoewel minder vloeiend natuurlijk, op een mini-bitterballetje. Erg lekker. Het eerste voorgerecht wordt geserveerd. Een Gillardeau oester met zure room, granité van champagne en verveine. Echt fantastisch om te proeven hoeveel smaken bijeen kunnen komen in zo’n klein schelpje. Zilt, fris en een vleugje citroen. Bij het tweede voorgerecht scheiden de wegen van manlief en mijzelf. Voor hem de tartaar van rund met pickles, een gepocheerd kwarteleitje en vinaigrette van parmezaan en basilicum. Het vlees is heerlijk mals en goed van smaak, oordeelt hij. Voor mij is er een fijn mootje maigre, welke rauw gemarineerd is. Maigre is een vissoort die hier niet erg bekend is, maar in Frankrijk, met name in het Middellandse Zeegebied, veelvuldig gegeten wordt. Erbij liggen verschillende soorten tomaat, basilicum en een heerlijk lepeltje burrata. Gek genoeg combineert de smeltend-zachte kaas prima met de robuuste, ietwat zurige smaak van de vis. Niet alle tomaatjes zijn even rijp, maar een kniesoor die daar op let. Omdat het tempo best hoog ligt, vragen we bij het wegnemen van het servies om een iets langere pauze. Wat ons betreft mag deze lunch best een paar uurtjes duren. Nu we er toch zijn, nemen we ruim de tijd. Net als we een lichte trek op voelen komen, arriveert het derde voorgerecht. Een traditionele paella omgetoverd tot een lichtvoetig gerechtje. In een zwart schaaltje een mooi rondje paella. Daar bovenop liggen twee amandes schelpen, gevuld met een salade van piquillo. Aan tafel wordt er een schuim van inktvis met knoflook bijgeschonken. Aan beide zijden van het gerecht twee krokantjes die ik qua smaak niet weet thuis te brengen. De smaak van dit gerecht is licht-pittig, de consistentie van de rijst perfect en de salade van piquillo is bijzonder smakelijk. Dan volgt een klassieker: aubergine parmigiana. Vanzelfsprekend geserveerd in een geheel eigen stijl. Op de heerlijk zachte (gerookte?) aubergine ligt een krokantje parmezaanse kaas met nog wat geraspte kaas er bovenop. Het rode poeder bovenaan is, vermoed ik, poeder van tomaat. Het schuim dat ernaast ligt matcht prima met de overige ingrediënten. Na de relatief lichte gerechtjes die hieraan vooraf gingen, is het wel even wennen aan de krachtige smaken van dit gerecht. Maar evengoed een voortreffelijk bordje eten. En dan het vijfde voorgerecht. Kip in hooi gegaard. In dit gerecht wordt de filet ervan rosé gebraden en geserveerd met een rolletje van Arabisch brood, gevuld met een mengsel van paddenstoel, foie gras en kip. Erbij een truffel-bearnaise saus en een licht gebonden jus van geroosterde kip. Tja. Nu ga ik waarschijnlijk zeuren. Als ik mijn mes in de kip zet, voelt deze opmerkelijk veerkrachtig aan. Oeps, binnenin zie een vaag roze tint die me niet bevalt. Het zal vast allemaal correct zijn bereid, maar ik heb een hardnekkige vrees voor ongare kip en laat het schaaltje verder onaangeroerd. Gelukkig is het hoofdgerecht weer wel een feestje in de mond. Een Arabisch getint feestje nog wel. Geserveerd worden twee malse stukjes kalfslende van MRIJ Rund. Ernaast liggen partjes pompoen, courgette en groene asperge. Dit alles is afgewerkt met een vinaigrette van za'atar en een jus met ras el hanout. Hoewel ik geen dagelijkse vleeseter meer ben, geniet ik van dit perfect gebraden stukje kalfsvlees. Vlees met een “bite”, dat proef ik, en zeker geen opgefokt product uit de wanstaltige bio-industrie. Afsluiter van deze lunch is een dessert van donkere chocola, blauwe bessen, yoghurt en Merlot-azijn. Grappig detail: aan tafel wordt er een flinke lepel met stikstof gemaakte pareltjes naast gelegd. Ik proef. Als ik zou kunnen zingen, zou ik direct in een uitbundige aubade zijn uitgebarsten. Wat een waanzinnig lekkere smaakcombinatie! De diep-donkere chocoladesmaak met het zoetje van het fruit, meteen achterop de tong gevolgd door een licht zuurtje. Dit dessert krijgt direct een 10+ van mij. Dit gerecht wordt vergezeld met een slokje van een heerlijk frisse dessertwijn uit Italië, de Brachetto d’Acqui 2013. Frambozen, kersen, bessen, alle aroma’s van rood fruit zijn hierin aanwezig. Dan nog een espresso voor de Man en een theetje voor mij. Een uitgebreide theekaart hebben ze hier, met veel infusions erop. Ik kies voor de verse munt. Vanzelfsprekend worden hierbij nog een aantal lekkernijtjes geserveerd, waaronder een lauwwarme wortelmadeleine. Luchtig, zoals als een madeleine hoort te zijn en heerlijk, zoals deze smelt in de mond. Hiervan geen foto, ik was waarschijnlijk te gretig. Op een schaaltje komt er nog een combinatie van mango, passievrucht en pandan, een macaron met framboos en verveine en een ijspraline va rode perzik met vanille. Het kan er allemaal nog nét bij. Tevreden kijken we elkaar om 16.30 uur aan. The Jane is een plek om naar terug te keren. Uiterst vriendelijke bediening, die bij elk gerecht exact weet te vertellen wat de bestanddelen zijn, een fijne, sfeervolle ruimte en uiteraard heerlijke gerechten. Het enige minpuntje vind ik de muziek. Een soort dance-ritme wat mij na een half uur uitermate gaat storen. Deze zal vast trendy te noemen zijn, persoonlijk houd ik van rustige muziek tijdens het eten. Maar goed, ook dat is zeer persoonlijk. Hoe dan ook: het zal mij niet verbazen als The Jane eind dit jaar haar eerste ster te pakken heeft.

Terug van weggeweest: een kort tripje richting Zuid-Spanje, waar we mochten genieten van een luxe villa met verwarmd buiten zwembad, fitnessruimte, ... We hebben eens mogen proeven en nu terug naar de realiteit. Dit receptje is er nog eens eentje van Jamie Oliver uit zijn boek "15 minuten" of zoals bij mij "las comidas de Jamie en 15 minutos". Eerlijk toegeven, ik kook graag zonder tijdsdruk, dus heb ik er niet de timer naast gehouden. Het is zeker snel klaar, en smaakt verrukkelijk. Wat heb je nodig? De kip 8 onderste kippenbouten, zonder bot en zonder vel. 1 kl à 1 el Chinese 5 kruiden poeder (in het boek staat 1 el, ik zou zeggen naar smaak) 2 el zoete chilisaus 2 el sesamzaadjes arachideolie of andere plantaardige olie (Jamie gebruikt olijfolie, dat doe ik nooit als ik iets Oosters maak, ik hou de woorden van Sergio Herman hier in het achterhoofd!) Salade 200 gr rijstnoedels sesamolie 2 kropjes gem salade (little gem) of andere salade zoals ijsbergsla in stukjes als je dat wil een beetje watermeloen (heb ik weggelaten) een bosje radijsjes in stukjes een half bosje munt (heb ik ook niet gebruikt) een half bosje koriander Dressing 2 el sojasaus 1 el vissaus 1/2 rood pepertje 1 stuk verse gember (1 à 2 cm) lenteuitjes 2 limoenen 1 knoflook teen Wat moet je doen? Maak de rijstnoedels klaar zoals op de verpakking staat vermeld. Kruid dan de kip : leg hiervoor de kip op een stukje bakpapier en kruid de kip met een beetje zout en peper en de Chinese 5 kruiden mix. Plooi het papier en klop de kip een beetje platter (bijvoorbeeld met een deegrol) Verwarm in een pan een beetje arachideolie en bak de kip aan. Ga intussen verder met het maken van de salade: doe hiervoor de noedels in een grote kom, en meng met een beetje sesamolie. (Jamie bakt nog een gedeelte van de noedels apart) Doe de gems of ijsbergsalade erbij samen met de radijsjes en de korianderblaadjes (en munt) Maak ook de dressing: Mix de koriandersteeltjes samen met de sojasaus, vissaus, percepties, gember, knoflook, lenteui, sesamolie en naar smaak limoensap tot een homogeen mengsel. Intussen is de kip gaar: doe het overtollig vet uit de pan en zet de kip terug op het vuur. Voeg de zoete chilisaus erbij en de sesamzaadjes. Werk alles af: doe de dressing bij de salade en meng alles goed. Serveer de kip samen met de lekker salade. Als decoratie kan je op de kip nog wat korianderblaadjes doen. mi

Onlangs ontdekte ik de technologie van 'Foursquare', een leuke applicatie waarbij je heel wat nieuwe plaatsen kan ontdekken. Mijn eerste ontdekking was 'Simon Says', een plaats die ik in alle geval zeker niet geheim wil houden voor jullie. Niet ver van de Vrijdagsmarkt in Gent, vindt je het leuke gebouw van 'Simon Says', een koffie- en theehuis. Het gebouw valt onmiddellijk op met de vele kleuren en de gezellige stijl. Zelfs in het miezerige weer van gisteren, waande ik me even op een zonnig terras in Frankrijk. Binnenin zat er heel wat volk, toch bleef het gezellig en maakte ik kennis met de familiale sfeer die deze bar uitstraalde. Ik koos voor een groene thee met vanille en fruit én een carrot cake. Nog nooit had ik carrot cake (oftewel worteltaart) geproefd, maar mijn nieuwsgierigheid was groot geworden na de lovende commentaren te hebben gelezen op Foursquare. Het zag er lekker uit, en de subtiele kaneelgeur prikkelde mijn zintuigen. Mijn eerste hap was in één woord: 'Hmhmhm!' Zelfs mijn vriend werd verleid tot een paar happen en ook hij was overtuigd: die Carrot Cake is écht overheerlijk. Ook de thee viel bij me in de smaak. Wel jammer dat ik niet zo een koffiedrinker ben, want die zag er echt de moeite uit. Die koffie komt trouwens van Eveline Hoorens, een vrouw die ik ooit heb mogen ontmoeten. En volgens mij is zij zeer fier dat haar koffie hier wordt geserveerd. Ook de tekeningen van haar man, Panamarenko, die het gebouw en de koffiebordjes versieren, doen het plaatje volledig kloppen. En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, loopt er ook nog eens een schattig katje rond. En zingend personeel. Alweer een aanrader! En blijkbaar ben ik niet alleen fan, want ook Herman Brusselmans zat daar te genieten van de gezelligheid en de lekkerheden van 'Simon Says'. Jammer genoeg had ik mijn fototoestel niet bij, maar op het internet vind je heel wat mooie foto's van deze gezellige plek. En waarom zou ik deze niet delen met jullie? Ook zin gekregen? Meer informatie vind je op: Simon Says en op hun facebookpagina .

Deze week is "Mijn Pop-Up Restaurant" opnieuw begonnen. Door de aanwezigheid van Sergio Herman als jurylid behoort dit programma tot één van mijn favorieten. Ik bedoel maar, die mens zijn commentaren zijn toch zalig ? Twee keer per week is dit pure ontspanning voor mij. Voor de kandidaten zal het iets minder ontspanning zijn, vermoed ik. Langs de andere kant, het is niet het eerste seizoen dus je weet wat je te wachten staat wanneer je je inschrijft als kandidaat. Zo is het al elk seizoen de gewoonte dat de kandidaten eerst in team moeten koken voor de jury, zodat deze kan zien wat voor vlees ze in de kuip hebben. Nu, chapeau als je het aandurft om voor Sergio Herman te koken. Ik zou dat gewoon niet durven en ik kook dan nog best goed (oeh, dat klinkt héél onbescheiden ...). Als ik het dan toch ooit zou durven, dan zou ik zeker kiezen voor een gerecht waarvan ik het recept van A tot Z en terug ken, voor een gerecht dat ik al vele malen zou hebben gemaakt. Eén van de kandidaten nu vond het echter blijkbaar nodig om eens iets nieuw uit te proberen, quiche van quinoa. Moedig maar misschien toch ook niet zo bijster slim. De commentaren waren niet echt lovend (om het nog zacht uit te drukken), haar recept bleek niet echt een topper. Toch zette het mij aan om eens wat te zoeken op Google naar recepten voor quiche met quinoa, mijn nieuwsgierigheid naar deze combinatie was gewekt. Ik vond al vrij snel een recept op Urban Superchefs, een Nederlandse website die recepten verzamelt van bloggers. Of verzamelde moet ik eigenlijk zeggen, want blijkbaar is er sinds januari 2015 niets meer gepost. In tegenstelling tot het gebruikte recept in "Mijn Pop-Up restaurant" bleek dit wel een succes. De smaak zit zeer goed, de quiche is zeker niet droog (om één van de hierboven vermelde commentaren te gebruiken, hij zou niet al het water uit een zwembad opzuigen als je hem erin gooit ;-)), hij vergt zeer weinig voorbereiding en is dus snel klaar. Ideaal voor als je weinig tijd en / of zin hebt om te koken maar toch iets lekker op tafel wil zetten. En vegetarisch, dus uitstekend geschikt nu voor de Dagen Zonder Vlees ! BEREIDING (voor 1 quiche voor 3 à 4 pers) : Kook 175 gr quinoa volgens de aanwijzingen op de verpakking. Ondertussen laat je ook 375 gr diepvriesspinazie ontdooien (ik gebruikte spinazie met room). Meng de quinoa met de spinazie en laat wat afkoelen. Snij 2 sjalotjes en 3 teentjes knoflook zeer fijn. Meng 250 gr ricotta met 4 losgeklopte eieren, de knoflook en de sjalotjes, een snuifje fleur de sel, 2 koffielepels Dijon mosterd en 75 gr geraspte parmezaan. Doe hier het afgekoelde quinoa - spinazie mengsel bij en meng goed. Giet dit mengsel in een ingevette ronde taartvorm en bak 30 à 35 minuten in een voorverwarmde oven van 175 °. Je kan hier gerust 2 dagen van eten, bij het opwaren blijft de quiche goed en de smaak zit zelfs een dag later nog iets beter. Wat heb je dus nodig : 175 gr quinoa 375 gr diepvriesspinazie (met room) 2 sjalotjes 3 teentjes knoflook 250 gr ricotta 4 eieren snuifje fleur de sel 2 koffielepels Dijon mosterd 75 gr parmezaan SMAKELIJK :-)

Bijna vanzelf komen er wat vage associaties met een huwelijksvoltrekking bovendrijven, als we die woensdag om 12.30 uur de auto parkeren op het Groen Kwartier te Antwerpen. Een lichte spanning, in combinatie met een zekere ademloosheid maakt zich van me meester als we het plein oversteken. Alles dwingt je ertoe je pas te vertragen als je de monumentale kapel van het voormalige Militair Hospitaal nadert. Eenmaal binnen blijken inderdaad alle elementen voor een indrukwekkende trouwlocatie voorhanden: een leistenen trapje, prachtig gebrandschilderde ramen, een authentieke tegeltjesvloer en hoge gewelven. Hiermee houdt dan ook meteen elke gelijkenis met een op handen zijnde huwelijksverbintenis op. Ik bevind me namelijk in het recent geopende restaurant van Sergio Herman en Nick Bril: The Jane . Na een ingrijpende restauratie is de kapel getransformeerd naar een smaakvolle locatie waar gegeten kan worden. En jullie begrijpen: bij namen als Sergio Herman en Nick Bril is de uitdrukking “waar gegeten kan worden” een understatement van de eerste orde. We worden vriendelijk welkom geheten en naar onze tafel geleid. Een fijne, ruime tafel met prettig zittende leren banken aan de muurzijde, inclusief kussentjes, en comfortabele stoelen aan de andere zijde. Vrijwel meteen verschijnt er brood en olie op tafel. Brood van het Vlaamsch Broodhuys hier, altijd goed wat mij betreft. Nog vóór ik alles uitgebreid bekeken heb (ik ben verzot op gebouwen met een “ziel”) wordt er een schaaltje met een appetizer op tafel gezet. Het is een crème gemaakt van een 18 maanden oude Roeselaarse brokkelkaas. Erbij wat tuinkers en een grissini. Genietend van dit fijne startertje, kijk ik nog wat rond. Ik zie dat de bediening perfect op elkaar is ingespeeld en ook in de keuken (waar zich eens het altaar bevond) werkt de brigade rustig naast elkaar door. Dat is knap, want het lijkt me een ietwat beperkte ruimte. Maar kennelijk weet iedereen zijn plaats. Ook Sergio zelf is vandaag aanwezig. Omdat Man en ik er niet weg van zijn om veel alcohol te nuttigen zo vroeg in de middag, kiezen we ervoor om bij onze voorgerechten elk een bescheiden glas van de bij het eerste gerecht aanbevolen wijn te drinken. Gewoon, om toch de smaakcombinatie te ervaren. Voor mij een biologisch-dynamische Chablis, Chateau de Beru 2011. Manlief kiest de Riesling Dry 2013 uit de VS, Anthony Road Finker Lakes AVA. Ik heb er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar deze wijn is uitzonderlijk licht van toon. Beide wijnen zijn prima, maar wel een paar graadjes te koud naar mijn zin. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de temperatuur van wijn altijd erg persoonlijk is. Door de meer dan correcte bediening wordt ons het principe van de lunch bij The Jane uitgelegd. Ze kennen hier 3, 5 of 7 voorgerechten. Wij kiezen voor 5. Mooi ertussenin. Omdat niet alles tot in detail omschreven staat op de menukaart, wordt er gevraagd of er nog producten zijn die we absoluut niet wensen te eten. Ik geef aan dat wild en rood vlees geen favorieten van me zijn en daar wordt, zo blijkt later, keurig rekening mee gehouden. Niet lang erna verschijnen drie amuses in grappig, gedeukt aardewerk, speciaal vervaardigd voor The Jane. In het bekertje een vitamineshot van ananas, groene appel, venkel, wortel en basilicum. Een lekker fris gerechtje. In een ander schaaltje tzatziki, komkommer, yoghurt en zwarte olijf, gecombineerd met een stukje geroosterd brood met aïoli. Het derde schaaltje bevat gefrituurde falafel met hummus, tzazuka en feta kaas. Stuk voor stuk delicate hapjes die fijn weg eten. De gefrituurde falafel heeft bijna de structuur van vlees gekregen en lijkt daardoor, hoewel minder vloeiend natuurlijk, op een mini-bitterballetje. Erg lekker. Het eerste voorgerecht wordt geserveerd. Een Gillardeau oester met zure room, granité van champagne en verveine. Echt fantastisch om te proeven hoeveel smaken bijeen kunnen komen in zo’n klein schelpje. Zilt, fris en een vleugje citroen. Bij het tweede voorgerecht scheiden de wegen van manlief en mijzelf. Voor hem de tartaar van rund met pickles, een gepocheerd kwarteleitje en vinaigrette van parmezaan en basilicum. Het vlees is heerlijk mals en goed van smaak, oordeelt hij. Voor mij is er een fijn mootje maigre, welke rauw gemarineerd is. Maigre is een vissoort die hier niet erg bekend is, maar in Frankrijk, met name in het Middellandse Zeegebied, veelvuldig gegeten wordt. Erbij liggen verschillende soorten tomaat, basilicum en een heerlijk lepeltje burrata. Gek genoeg combineert de smeltend-zachte kaas prima met de robuuste, ietwat zurige smaak van de vis. Niet alle tomaatjes zijn even rijp, maar een kniesoor die daar op let. Omdat het tempo best hoog ligt, vragen we bij het wegnemen van het servies om een iets langere pauze. Wat ons betreft mag deze lunch best een paar uurtjes duren. Nu we er toch zijn, nemen we ruim de tijd. Net als we een lichte trek op voelen komen, arriveert het derde voorgerecht. Een traditionele paella omgetoverd tot een lichtvoetig gerechtje. In een zwart schaaltje een mooi rondje paella. Daar bovenop liggen twee amandes schelpen, gevuld met een salade van piquillo. Aan tafel wordt er een schuim van inktvis met knoflook bijgeschonken. Aan beide zijden van het gerecht twee krokantjes die ik qua smaak niet weet thuis te brengen. De smaak van dit gerecht is licht-pittig, de consistentie van de rijst perfect en de salade van piquillo is bijzonder smakelijk. Dan volgt een klassieker: aubergine parmigiana. Vanzelfsprekend geserveerd in een geheel eigen stijl. Op de heerlijk zachte (gerookte?) aubergine ligt een krokantje parmezaanse kaas met nog wat geraspte kaas er bovenop. Het rode poeder bovenaan is, vermoed ik, poeder van tomaat. Het schuim dat ernaast ligt matcht prima met de overige ingrediënten. Na de relatief lichte gerechtjes die hieraan vooraf gingen, is het wel even wennen aan de krachtige smaken van dit gerecht. Maar evengoed een voortreffelijk bordje eten. En dan het vijfde voorgerecht. Kip in hooi gegaard. In dit gerecht wordt de filet ervan rosé gebraden en geserveerd met een rolletje van Arabisch brood, gevuld met een mengsel van paddenstoel, foie gras en kip. Erbij een truffel-bearnaise saus en een licht gebonden jus van geroosterde kip. Tja. Nu ga ik waarschijnlijk zeuren. Als ik mijn mes in de kip zet, voelt deze opmerkelijk veerkrachtig aan. Oeps, binnenin zie een vaag roze tint die me niet bevalt. Het zal vast allemaal correct zijn bereid, maar ik heb een hardnekkige vrees voor ongare kip en laat het schaaltje verder onaangeroerd. Gelukkig is het hoofdgerecht weer wel een feestje in de mond. Een Arabisch getint feestje nog wel. Geserveerd worden twee malse stukjes kalfslende van MRIJ Rund. Ernaast liggen partjes pompoen, courgette en groene asperge. Dit alles is afgewerkt met een vinaigrette van za'atar en een jus met ras el hanout. Hoewel ik geen dagelijkse vleeseter meer ben, geniet ik van dit perfect gebraden stukje kalfsvlees. Vlees met een “bite”, dat proef ik, en zeker geen opgefokt product uit de wanstaltige bio-industrie. Afsluiter van deze lunch is een dessert van donkere chocola, blauwe bessen, yoghurt en Merlot-azijn. Grappig detail: aan tafel wordt er een flinke lepel met stikstof gemaakte pareltjes naast gelegd. Ik proef. Als ik zou kunnen zingen, zou ik direct in een uitbundige aubade zijn uitgebarsten. Wat een waanzinnig lekkere smaakcombinatie! De diep-donkere chocoladesmaak met het zoetje van het fruit, meteen achterop de tong gevolgd door een licht zuurtje. Dit dessert krijgt direct een 10+ van mij. Dit gerecht wordt vergezeld met een slokje van een heerlijk frisse dessertwijn uit Italië, de Brachetto d’Acqui 2013. Frambozen, kersen, bessen, alle aroma’s van rood fruit zijn hierin aanwezig. Dan nog een espresso voor de Man en een theetje voor mij. Een uitgebreide theekaart hebben ze hier, met veel infusions erop. Ik kies voor de verse munt. Vanzelfsprekend worden hierbij nog een aantal lekkernijtjes geserveerd, waaronder een lauwwarme wortelmadeleine. Luchtig, zoals als een madeleine hoort te zijn en heerlijk, zoals deze smelt in de mond. Hiervan geen foto, ik was waarschijnlijk te gretig. Op een schaaltje komt er nog een combinatie van mango, passievrucht en pandan, een macaron met framboos en verveine en een ijspraline va rode perzik met vanille. Het kan er allemaal nog nét bij. Tevreden kijken we elkaar om 16.30 uur aan. The Jane is een plek om naar terug te keren. Uiterst vriendelijke bediening, die bij elk gerecht exact weet te vertellen wat de bestanddelen zijn, een fijne, sfeervolle ruimte en uiteraard heerlijke gerechten. Het enige minpuntje vind ik de muziek. Een soort dance-ritme wat mij na een half uur uitermate gaat storen. Deze zal vast trendy te noemen zijn, persoonlijk houd ik van rustige muziek tijdens het eten. Maar goed, ook dat is zeer persoonlijk. Hoe dan ook: het zal mij niet verbazen als The Jane eind dit jaar haar eerste ster te pakken heeft.

Kennen jullie die mop van die snoeihete dag die afgelopen woensdag voorspeld was? Die kwam niet .... Ha! Man en ik hadden ons tot de tanden toe bewapend om de hittestrijd aan te kunnen, die dag. Want ons otootje moest naar Vlissingen gebracht worden voor zijn jaarlijkse keuring, inclusief andere mankementen die garagemannetjes er altijd bij weten te verzinnen. Wij zouden ons in die tussentijd zien te vermaken met enige vorm van sightseeing. Kan heel leuk zijn, dat laatste, behalve bij temperaturen van 35 graden, geen zuchtje wind en geen schaduw om in te vertoeven. Enfin, die bewuste dag geeft het meetstation Goes 16 graden aan. Mijn ijkpunt, de tv-toren, oogt grijs en mistig. Dat is over het algemeen een slecht voorteken. Die dag vind ik het niet erg. In gedachten stuur ik alle weermannetjes opnieuw naar school, vervloek (oei, een doodzonde) alle op sensatie beluste mediajongetjes en - meisjes die tegenwoordig niets liever doen dan van elke sch.... een opgeklopte donderslag te maken. Met opgelucht gemoed gaan we daarna op pad. Bij de garage dragen we onze trouwe vierwieler over aan een team zorgzame stofjassen. Dat hij daar in goede handen is, weten we uit vorige ervaringen. Da-ag tot over een paar uurtjes, lief otootje! Waar het anders aan de Vlissingse stranden altijd gezellig druk is in de zomermaanden, ligt de zandvlakte er nu behoorlijk desolaat en triest bij. Zo dus: Gelukkig komt deze wit gevederde jongeman me gezelschap houden. We staan oog in oog. Ondanks mijn fobie voor alles wat vleugels heeft, weet hij van geen wijken, zodat ik alle tijd om mijn camera op hem te richten. Verderop trotseren een stel stoere vissers de krachtige wind. Zonder al die joelende badgasten is er eindelijk plaats voor hen. Het is ze gegund. Nou ja, voor één dag dan ... En hier is Michieltje, onze maritieme held. Admiraal Michiel Adrianszoon de Ruijter, geboren in Vlissingen, begraven in Amsterdam. Tussen 1636 en 1676 was hij de schrik der zee. Met Zeeuwse vastberadenheid wist hij vele zeeslagen te winnen. Wie kent hem niet? Bij dit bronzen beeld van Herman Bisschop (man met sigaret) moet ik altijd even stil blijven staan. Het fascineert vanwege de enigszins mysterieuze pose. Oordeel zelf: Hierna wordt het de hoogste tijd voor een kleine versnapering. Man en ik zetten koers naar de Gecroonde Liefde. Ik schreef er hier al eerder over . Lunchtime: een heerlijke salade met geitenkaas aan de andere kant van de tafel, voor mij een sandwich BLT. Op dat moment keuvelen we nog volledig ontspannen en monter over die snikhete dag die ons hittestress zou bezorgen, maar nooit kwam. Sterker nog: bij het verlaten van De Gecroonde Liefde miezert het zelfs. Ons humeur wordt er al even wisselvallig van. Dat wordt er niet beter op als wij het oto-hulpverleningsteam horen zeggen dat zij nóg een kleine ingreep nodig achten. Op een later tijdstip wel te verstaan. Mankracht en materiaal ontbreekt op dat moment. Het spijt ze, volgens de opper-stofjas. Lijdzaam horen we het verhaal aan, wetend dat onze technische kennis op autogebied niet verder reikte dan het vullen van de dieseltank. Maar goed, wat 'beure mot, mot 'beure, luidt een oud Zeeuwsch spreekwoord. Als die dag is aangebroken zal ik naar alle waarschijnlijkheid alsnog gestraft worden voor mijn doodzonde (zie boven). Althans, zo beweren godsvruchtige lieden alhier. Dan zal de zon een verschroeiende hitte verspreiden, terwijl heel Vlissingen overspoeld dreigt te worden door recreanten die niet alleen het volledige strand bezet houden, maar tevens alle zitplaatsen onder parasols op de terrassen. God straft altijd, zo zal dan blijken. Ik denk dat ik er goed aan doe mijn rozenkransje weer eens tevoorschijn te halen ....